Celestial Threesome: Moon, Jupiter and Venus

Appears these heavenly bodies are cupid-struck and affected with the February fever.

Today evening, Moon, Jupiter and Venus were positioned in a triangle, forming a spectacular view and making me believe they are a threesome. :)
In a couple of weeks, Moon will retreat as the two planets will come closer.
Odd one out, and the Venus-Jupiter couple will spellbound the stargazers.

Posted with WordPress for BlackBerry.

समवेदना, क्रान्तिको भ्रमप्रति

Condolences To My Illusion of Revolution

रक्तक्रान्तिको बिगुल फुकिँदा
सहरको स्कुले केटो मलाई
त्यतिबिघ्न मान्छे मर्छन् भन्ने के थाहा ?
“ओयाङ् हाईको गीत” र “आमा” गम्दै
फ्रान्सेली क्रान्ति र माओका कहानी अरूलाई सुनाउने
अनि
वर्गसंघर्ष र आमूल परिवर्तनको गुड्डी हाँक्ने
जुँगाको रेखी अझै नबसिसकेको मलाई
१४ हजार टाउकाको बलिदान
१४ टाउकेका मुखका लागि सीमित हुन्छ भन्ने के थाहा ?
——————

होक्रामा गुच्चा हार्दा
मैलो भोटोको बाहुलामा सिँगान पुछ्दै
मसँग झगडा गर्ने बेखामान
पढ्न छोडेर हुल्याहा बन्यो,
कहिले मान्छे लुटेर, कहिले कुटेर पटकपटक थुनियो
क्रान्तिकारीहरू काठमाडौं आएपछि ऊ साथ लागेछ
आज ठूलै क्रान्तिकारी मानिएको छ
भोलि मन्त्रीपनि बन्ला ।

मार्क्स॒वादसँगै मीठा कविता र गीता पढ्ने म
सधैँ विद्यार्थी बनेँ, पढिनैरहेँ –
कहिले क्रान्ति बुझ्न शास्त्रका ठेलीहरू पढेँ
कहिले क्रान्तिकारीका खबर जान्न पत्रिका पढेँ ।
उनीहरू सहर पसेर सत्तामा बसेपछि
१४ हजार टाउकाको थाङ्ग्रोमा भ्रान्तिको फर्सी फलाएको देखेर बिरक्तिएछु

आज कवि भएको छु
भोलि “प्रतिगामी” ठहरिउँला !
—————————–

आजभोलि व्यापारी र मन्त्रीहरूसँग उठबस गर्ने बेखामान
कार्यकर्ताको लस्करसँगै रवाफसाथ नयाँ गाडीमा हुइँकिन्छ,
बाटामा मलाई देखेर जब ऊ हर्न् बजाउँछ
मैलो सफाटेम्पोबाट झुन्डिँदै भएपनि म हात हल्लाइदिन्छु ।

——————————-
अस्ति भण्डार सफा गर्दा
सिलोटले थिचेर राखेको थोत्रो ट्याङ्काभित्र
हरियो उगाल निस्केको पित्ले लोटामा
बेखामानसँग जितेका “चिम्पुङ्”, “ढिम्पुङ्” र “अमेरिकान्” गुच्चाहरू भेटेँ
माउले खाएका पुराना किताबका खातमा
गोर्कीको आमा र माओको तस्बिर छापेको रातोकिताबपनि भेटेँ
अनि धूलो टक्टक्याउन सफा पत्रिका उज्याउँदा
लम्बोदर कमरेड र उनको नयाँ दरबारअगाडि उभिएको बेखामानको तस्बिर पनि देखेँ ।

—————
भेट हुँदा बेखामान क्रान्तिको सुगा रट्छ
म ङिच्च हाँसिदिन्छु,
केटौले उन्मादमै भएपनि मैले कल्पेको क्रान्ति
बेखामानले खोजेजस्तो आफूले मात्रै जित्न पाउनुपर्ने होक्राङ् थिएन
त्यो क्रान्तिको उपलब्धि लम्बोदर कमरेडको दरबारजस्तो आलिसान थिएन ।

————
भर्खरै भण्डारबाट ती किताबहरू आफ्नै कोठामा ल्याएको छु
गुच्चाहरू टल्काएर सोकेस॒मा थन्काएको छु
बालसखा बेखामान छिमेकमै छ
सायद
लम्बोदर कमरेसँग मदिरापान गरेर भर्खर घर फर्किएको छ
क्रान्तिचाहिँ नशामै भएपनि उसको जीब्रोमा झुन्डिएको छ ।

———————–
बेसुरा पारामै सही
मलाई भन्न मनलागेको छ — बेखामान जिन्दावाद !
———————–
बेखामानले कसैलाई मारेको थिएन
न उसले कसैलाई मर्न या मार्न उक्साएको थियो
ऊ  त
आफू जित्न चाहन्थ्यो — झेल्ली गरेरै भएपनि

अहिले खालि क्रान्तिको फल खाँदैछ
उता
क्रान्तिनायक लम्बोदर कमरे
बेखामानले हम्केको चमरमा रम्दैछन् ।

———-
आऊ साथी, हामी फेरि गुच्चा खेलौँ  !
—————
समवेदना,
बेफ्वाँक्मा फालिएका १४ हजार ज्यान र तिनका तुहिएका सपनाहरूप्रति
अनि
मेरो क्रान्तिको मतिभ्रमप्रति पनि !
—-
समवेदना, समवेदना, समवेदना ।

०-०

Read Also:
युग जी ता: Craggy Comfort
दिति:      Hidden  Treasure 
अर्चल१:    छट्पटीको संसार

त्यो झरी परेको साँझ

वसन्तको आवेग थेग्न नसकेर शायद
आकाशपनि ओइलाइदियो त्यो दिन ।

तुँवालोको च्यादरमा बेरिएर
छिनछिनमा
घामसँग लुकामारी खेल्दो
ओसिलो हावाले आघात त्यो दिन
साँझपख
जब झरी पर्यो
मान्छेको भीडमा हराएको म
आफैँसँग चित्त दुखाउँदै
शायद
अन्तस्करणमा रहेको अपराधबोध पखाल्न
रुझ्दै थिएँ ।

त्यो त्यही ठाउँ थियो
जहाँ हाम्रो अन्तिम भेट भएको थियो ।

ओत लाग्न उभिँदा
भीडले ठेलेर
आधा जीउ पानीको तप्कोले भिज्दा पनि
मैले कुनै गुनासो गरिनँ ।

बाटोमा जमेको दहअगाडि उभिएर
सम्झनाको डुंगा खियाउँदै
जब म तिम्रा न्याना हातहरू सुम्सुम्याउँदै थिएँ
तातो उच्छ्वास अनुभव हुनेगरी
छेउमा उभिएकी केटीले
छाता ओढ्ने निम्तो दिई,
जब म तिम्रा आँखाका नानीमा आफ्नो तस्बिर देख्दै थिएँ
ऊ टाँसिएरै मलाई भिज्नबाट जोगाउँदै थिई ।

झरी परिरह्यो, थामिएन
ऊ बोल्न खोजिरही
तर मैले ध्यान दिनैसकिनँ,
छाताको ओत हट्दा पनि
म सम्झनाका तरेलीहरूमा
तिमीसँगै अल्मलिँदै थिएँ ।

शरदको त्यो कुनै दिन
तिम्रो उत्साहलाई
जब मैले हठात् तुहाइदिएको थिएँ
सम्बन्धको परिभाषा अपूरो जानेर
हामी बीचको दूरी ह्वात्तै बढेको थियो ।

अनि
झरी परेको त्यो दिन
ट्राफिक जाममा अल्झिएका बेला
नाच्दै हिँडेका जन्तीको भीडमा
सिँगारिएको गाडीभित्र
बेहुलीको पहिरनमा तिमीलाई देख्दा
किन किन मन खिन्न भयो ।

मनमनै तिम्रो नयाँ जीवनका लागि शुभकामना दिँदै
आफ्नो बाटो अगाडि बढ्दा
मलाई झरीमा रूझ्न मन लाग्यो

मैले अठोट गरेँ :
तिम्रो नाममा कहिल्यै कविता नलेखे पनि
तिम्रो सम्झनामा म एक्लै गीत गाइरहनेछु
अनि
जुरेछ भने कसैको नाम जुराउन कुनै दिन
म तिम्रो नाम सुटुक्क सापट लिइदिनेछु ।

अरूका झरी कविता
ऋचा: नबोलाऊ त्यो छाताको ओतमुनि
दिति: हिँड जाऊँ

बादलले छेकेको घाम

avoid me today, please

these love animals (no, i am talking about lovebirds. wings of those birds were clipped and they have been made animals since when-i-don’t-know) are weird. what they do irks me a lot. sure, i let you take this for my jealousy or grapes-are-green outlook. see, how liberal i am!
let me come to the point, no more rambling further.

why i distaste love animals then? as one of the popular nepali idioms (कसलाई केको धन्दा, कसलाई केको? घरज्वाईँलाई खानको । = Who has what work, who has what? Home(-based) son-in-law has only eating work ;) ) says, these animals are concerned only about their partners, meeting or talking about them or at least they try to show (off) that they are what they feign to be.

today the social media sites —facebook and twitter — are abuzz with this-and-that-of-love. oh i see, it’s sent (sic) valentine’s day today. and, it’s obligation for them to talk about love. maybe, the more you talk or make others hear/read what you say/write about love, the more you will be considered a lover. it’s been bounden duty.

people have forgotten the old national anthem — that praised the king, unduly; that i never could memorise, forget about singing — and they are reluctant to learn the new one — at least, i am never going to learn it for sure. nonetheless, with certainty, i can tell you they won’t forget the valentine’s day and to say “i love you” to their “valentines” or wish the valentine day to all random people they meet here and there while idling around or at least write something on facebook or twitter to feign that they have this love fever.

it’s 21st century and the world has become a global village hooked to the stupid thing called internet, right?

co-incidence it was, i also used the word “love” on twitter today. what happened was i was on a dirty safa tempo on the way to my workplace this afternoon, and i saw a bus with some “cheap”love-lit emblazoned on its rear. (it was an old benz-type of bus, by the way)
in some primitive but meaningful english, the bus-love-lit read:

Love is life
Life is damage

ps 1: i could not take its picture because some vehicles came in between

ps 2: if you are not accustomed to public vehicles in kathmandu and whole nepal, let me tell you: such old-hat literature is but a commonplace.

i was bit scared of the ingrained meaning (that was ominous) the two-liner had. many love me; i love many. so, does it mean that my/our life is or is going to be damaged? phew! if an aye, that’s not fair.
or, is this man-woman lovey-dovey love that it was referring to? in that case, i am safe. :D yahoo! i shall celebrate this evening (for not being cursed with any damage).

i digressed again. back to track, i shall mention that only one person wished me the v day today. a colleague she is. and this was a coincidence. (lots of coincidence today, ah!) i just had got out of my office room (maybe for “insurance piss”), and clad in some pinkish sweater she was coming upstairs — only to encounter me. she was in a jolly good mood and said in her pristine tongue: happy valentine’s day! i wished her back while shaking hands, but still on the move.

i did mention this story to tell you that i could not remain untouched with the v day fever, notwithstanding my lack of concern for it.
richard dawkins on love
oh ya, i was having my khaja at a small eatery by the side of my office this evening when i got to read a quote of idiosyncratic richard dawkins on twitter:
Roses are red, Violets are violet, The heart is simply a pump And love is merely a chemical imbalance in the brain.

sounds funny but what he has said is true. i did retweet dipak bhattara’s post.
i am sure i have some chemical imbalance in the brain today. (this rambling is the biggest proof, for an instance).
So,

if you are my crush or i am yours
avoid me today, or i may propose

(i had posted the two-liner on facebook before i started writing this post, and there are two likes. not bad, i guess :) )

Image

ps 1: i did correct some typos and am updating this post using the newly installed wordpress app for my blackberry

ps 2: i think my crush did read this post or facebook status, and is avoiding me. good for you, baby ;)

Pushpa Kamal Dahal 'Prachanda'

HiKe:

मातेको कमिला

मातेको कमिला

Pushpa Kamal Dahal 'Prachanda'

UCPN (Maoist) Chairman Pushpa Kamal Dahal 'Prachanda'

Originally posted on my world, my perspectives:

अस्ति चैत २४ गते कमिलाहरू फिट्टु भएर नयाँबजारमा बसेका रहेछन् । त्यही बेला कमरेड प्रचण्ड खुलामंचबाट भाषण ठोकेर घर फर्किँदै रहेछन् ।

प्रचण्डको गाडी देख्नासाथ एउटा दादा कमिलालाई सनक चढेछ । “म त्यो हात्तीजस्तो मान्छेलाई गोदिदिन्छु,” उसले आफ्नो इच्छा सबैलाई सुनाएछ ।

मातेको कमिला

मातेको कमिला

कमिलाको गोलोमा एउटा कमिला बुझ्झकी रहेछ ।  उसले प्रचण्डलाई चिनेको रहेछ । सबैलाई सम्झाउँदै उसले भनेछ, “बाबु हो ,  ती माओवादीका सबभन्दा ठूला नेता हुन् । अहिले एकचोटिलाई छोडिदेऊ । अस्ति गिर्जाबाबुले देशको जिम्मेवारी तिम्रो काँधमा भनेको मान्छे पनि यिनै हुन् । एक चान्स् देऊ ।”

मातेको कमिलाले के मान्थ्यो र ? उसले भनेछ, “को गिर्जाबाबु ? अस्ति मर्दा काठमाडौंका सबै मलामी लैजाने बूढा ?

बुझ्झकी कमिलाले टाउको हल्लाएर हो भन्ने इसारा गरेछ । अनि दादा कमिलाले भनेछ, “ती बूढाले त हात्ती भन्ठान्या रै’छन्  यसलाई । हाम्रो हात्तीसँग पुरानो दुस्मनी छ । छोड्नुहुन्न है केटा हो !”

Pushpa Kamal Dahal 'Prachanda'

माओवादी अध्यक्ष प्रचण्ड

बूढो कमिलाले खुइय्य सुस्केरा हालेछ र भनेछ , “लौ…

View original 67 more words

No to fate of molten chococake

Waiting for a glutton
To be relished with appreciation
This chococake
That you baked
Remained on the plate
For an eon
Only to melt

Chococake melted down

All who were around
Wanted to take a bite or two
Before it melted down
But
Your quondam lover
Who it was meant for
Showed up never

Mute but cheesed off
With no control over the situation
When you were grimacing
I too was irresolute
Standing by your side

There and then
I vowed never to express myself
Because I don’t want to see the fate
Like that of this chococake

What is more
I don’t want to get wet
In the tears
Meant for someone else

Fellow poets on same (to)pic:
Ditee: A perfect evening
Yug zee Tah
Melt Melts Molten

Testosterone makes us less cooperative and more egocentric

Originally posted on Biosingularity:

Testosterone makes us overvalue our own opinions at the expense of cooperation, research from the Wellcome Trust Centre for Neuroimaging at UCL (University College London) has found. The findings may have implications for how group decisions are affected by dominant individuals.

Problem solving in groups can provide benefits over individual decisions as we are able to share our information and expertise. However, there is a tension between cooperation and self-oriented behaviour: whilst groups may benefit from a collective intelligence, collaborating too closely can easily lead to an uncritical groupthink ending in decisions that are bad for all.

View original 599 more words

नहेर त्यसरी

नमानी लाज मानिसमाझ नहेर त्यसरी
नचिनीकनै नबोलीकनै नहाँस त्यसरी

अन्जान सहरमा
व्यस्ततामा अभ्यस्त मान्छेहरूको
बेपर्वाह भीडमा
अकस्मात्
अपरिचित लागेका दुई आँखाका दृष्टिवाणको
निरन्तर निशाना बनेको थाहा पाउँदा

थोरै संकोच र धेरै शंकाले शिथिल बनेँ …..

(पूरा हुन बाँकी छ।)

Catch up with fellow poets on same topic:
A Stranger’s Gaze
Stranger, my stranger

आमन्त्रण अभिसारको

दु:स्वप्न सुन्दरी

कैलो घुम्रेकेश हावामा लहराउँदै
तलाउमा ढुंगा हान्ने

उठेका तरंगहरू हेर्दै
निसंकोच अट्टहास गर्ने
बैँसोन्मत्त यौवनाले
आँखा नचाएर
आमन्त्रण गर्दा अभिसारका लागि
मेरो ढुकढुकी एकदमै बढेको थियो ।

मोहक फूलझैँ फक्रिँदी सुकुमारीका इशाराले

चुम्बकतिर फलाम तानिए जसरी
आत्मसमर्पणका लागि
निराशंक
तयार भए हुँला ।

अनुरागको तापले तड्पाएको हुँदो हो
स्थितिको परमार्थता हेक्का रहने कुरै भएन
पानीमा परावर्तित आफ्नै छविमा
अनायास
आफ्नै स्त्रीप्रतिरूप देख्दा
विस्मयको अपूर्व भावतरंगले
जीउ यसरी बिझाइदियो कि
जागृत मोह

अप्रकट भोगेच्छा अविलम्ब ओइलाए ।

गुह्य पश्चात्तापको नमिठो चुकचुकसँगै
सुकेको मुख

कामेको शरीर लिएर ब्युझिँदा
बल्ल निश्चित भयो
त्यो त निरर्थ सपना रहेछ
मेरो पुरुष अहम्‌मा चोट पुर्याउने ।

तर
मैले बुझ्न सकेको छैन अझै
म आफूलाई स्त्रीरूपमा देख्न चाहन्नथेँ
या
आफैँलाई भोग गर्न नसकिने जानेर विस्मित थिएँ ।