कामना आफ्नै लागि

उडेर जान्छ मन कल्पनाको शहरमा
उर्लेर आउँछ मन भावनाको बगरमा
तैपनि धरती छोडेको छैन
विश्वास गर,
मैले धरती छोडेको छैन !

अतीत बित्यो कसरी त्यो पनि थाहा छैन
तर
सम्झनाका पातला छापहरू किन नमेटिएका होलान् ?

सताइन्छु बेलाबेलामा सम्झनाका चोटहरूले
मन दुख्छ, अघ्घोरै दुख्छ, आँखा रसाउँछन्
तैपनि आँसु किन नआएको होला?
झुक्किएर बग्दा केही थोपा प्रतिविम्ब अतीतको नदेखियोस्
रहेका पातला छापहरू आँसुको छालसँगै बगून् बरु
रोकेर राखेको आँसु भयंकर विष्फोटसँगै नसकियोस्
कामना गर्छु आफैँ, एक्लै, आफ्नै लागि ।

म गलेको छैन, म भागेको छैन, म डराएको छैन
विश्वास गर, म अलिकति पनि फेरिएकै छैन ।
म चहान्छु म नगलुँ, नभागुँ, नडराऊँ
किनकि
जसरी पनि यो युद्ध मैले जित्नुछ ।

(सन् १९९७)

Take me up in arms of yours

This anxiety and this distress
Life sucks; it’s been a mess
Deep, deep and deep sky
Take me up in arms of yours!

I’m off not because I failed to win
Things are different from what you may think
Game is on; it’s now a cross
Loads of chore and lots of fuss
Don’t know how to deal it all
I’m lost, it’s so tall!

Deep, deep and deep sky
Take me up in arms of yours!

I want to live with all peace
I’m alone but none believes
Life sucks and sucks and sucks
I can’t imagine what is bliss

I grew up soon and became old
Gained prestige and name threefold
Again, I’m not happy; I’m in stress
Life sucks; it’s been a mess

I don’t ask you for the bliss
But let me know what is peace
I’m lost here, I always cry
Take me up in arms of yours

I know the meaning of impermanence
So I never craved for mate or wealth
But rules me now this feeling of discontent
What’s going on, I’m innocent

Sky,
Take me up in arms of yours!

I’m confused and can say anything
Comprehend that what I really mean
I take on, I won’t fly
But sky take me up in arms of yours!

Deep, deep and deep sky
I ‘m lost here, I pray for arms of yours!

(Now for a month or two
I will be away from all you
In the arms of sky
To understand the meaning of life

Don’t worry I’ll be fine
Look at stars when they shine
Try to find me in the sky
Will be back soon, till then bye)

|It’s an old poem published in another blog of mine, of which I lost access to|

बुद्ध, युद्ध र शान्ति

Buddha, War and Peace

उठेका हातहरू
हतियारसँगै
रणभूमिमा
बुद्धको आँखाको भवमा
बुद्धको हेराइको भवमा
किन हो कुन्नि !
त्यसै लत्रन्छन् ।

बारुद र बमका बीचमा
बुद्धको उपस्थिति
रगत र रौद्रतामाझ
बुद्धको तरण
शायद भ्रम हो
एक बेअर्थी दर्शन हो ।

भूत, वर्तमान, भविष्य … !!!

काला र गोराको भेदमा
थु्प्रिएका सहस्रौं लाशमाथि
बुद्ध निश्चल उभिरहेछन्,
बेफिक्री हाँसिरहेछन्
शायद सर्वत्र त्यस्तै चाहिरहेछन् ।

सोमालियाको भोकमरीमा
सुकेका शरीर देखेर
बुद्ध आफ्नो तपावस्था सम्झिरहेछन्
अनि भनिरहेछन्

–”तिमीहरू सबै बुद्ध हुनेछौ…. बुद्ध
. .. मजस्तै
प्रतीक्षा गर !”

हुतू र तुत्सीको संघर्षमा
बुद्ध शाक्य-अशाक्यको लडाइँ देखिरहेछन्
अनि
कुनै सिद्धार्थको जन्मको विश्वास दिलाइरहेछन् ।

बोस्निया-हर्ज्गोभिना
चेचेन्या-रुस्
सबैतिर बुद्ध पुगिरहेछन् ।

सर्व् र मुसल्मानको लडाइँमा
बुद्ध शान्तिको पाठ पढाइरहेछन्
प्रत्येक गोला, मिसाइल्मा
आफैँ पड्किरहेछन् !

बुरुन्डी, हाइटी, अल्जेरिया
अफ्गानिस्तान, पाकिस्तान, हिन्दुस्तान
एक्ला बुद्ध जहाँकहीँ पनि पुग्छन्,
पुगिरहेछन् ।

तामिल् र लंकाको झगडामा
बुद्ध घाँटीमा ‘साइनाइड्’ झुन्डाएर
कम्मरमा ‘टायम् बम् फिट्’ गरेर
शान्तिका लागि घोकेर स्वतन्त्रताको नारा
बन्दुक र बारुदसँगै
हुंकार गर्छन्, गर्जन्छन् ।

हिन्दू र मुसल्मानहरू
बुद्ध बुझ्न नै
मन्दिर-मस्जिदको लफडा निकाल्छन्
मारकाट गर्छन्
हिंसा फैलाउँछन् ।

क्याथोलिक्-प्रोटेस्टेन्ट्…
सिया-सुन्नी … !!

बुद्ध शान्त भै हेरिरहन्छन् सबै
शायद बुद्ध त्यही चहान्छन् ।

मध्यपूर्वको अशान्तिमा
बुद्ध आत्मशान्ति पाउँछन्
अनि अघोषित क्षेत्रीय युद्ध मच्चाउँछन् …. ।

डाइनमाइट्को आविष्कारमा रमेका बुद्ध
नोबेलको शान्तिपुरस्कारलाई धिक्कार्छन्
हिरोसिमा र नागासाकीका विष्फोटमा
खुशी भै नाचेका बुद्ध
संयुक्त राष्ट्रसंघको शान्तिअभियानलाई सराप्छन्
नेपालको शान्तिक्षेत्रको सोचाइ
सधैँका लागि बिर्साइदिन्छन्
साम्राज्यवादका पक्षपाती बुद्ध
स्वतन्त्रतालाई घृणा गर्छन् ।

“किन थाहा छ?”
–“प्रतीक्षा गर !”

यताका उनी उतिए झै गरेर
लडाइँ चहान्छन् शायद
अनि रम्न चहान्छन्
शान्त रगतको रौद्र उम्लाइमा
पौड्न चहान्छन्
शीतल रगतको ऊष्ण बगाइमा ।

अन्त्यमा बुद्ध
वास्तवमा बुद्ध
पड्कन चहान्छन् पृथ्वीको विष्फोटसँगै
प्यारो बोधिवृक्ष अँगालेर
रक्तरंजित माटो चुम्दै

भूत, वर्तमान, भविष्य…
सधैँ नै
ब्रह्माण्ड-शान्तिका लागि
मात्र ब्रह्माण्ड-शान्तिका लागि !

(National School of Sciences, NIST,  Lainchaur  मा सन् १९९६/९७ मा भएको कविता प्रतियोगितमा प्रथम घोषित यो कविता Explorer  97 मा प्रकाशित भएको थियो । )

सूर्य, दर्शनेच्छा र सम्भावना

–“सद्-श्री-विचारका भाव भित्रबाटै उठून् सदा !”

हावामा पल्टन मार्दै होलान् चीलहरू

सूर्य देखिँदैन यहाँबाट
आकाश उघ्रिएकै हुनुपर्दछ
बथान बनाएर उडिरहेका होलान् परेवाहरू
हावामा निर्विघ्न पल्टन मार्दै होलान् चीलहरू
म मात्र सम्भावना बोलिरहेछु !

अग्लाइ अझ अग्लिँदैछ,
आफू होचिँदैछु
अनन्तयात्रा गर्न समर्थ छु,
तर केहीपनि देखिँदैन
बथान बनाएर उडिरहेका होलान् परेवाहरू
हावामा निर्विघ्न पल्टन मार्दैहोलान् चीलहरू
म मात्र सम्भावना बोलिरहेछु !

व्योमचुम्बन कुनै महत्ता हैन,
सम्भावना विनाश देखाउँछ
आँखा अघाउन्जेल आकाश हेर्न चहान्छु,
निर्विघ्न छैन चहाना !
गहिराइभन्दा बढी होलान् बाधाहरू
तर आशा सेलाएको छैन ।

तल भासिँदैछ, देखिरहेछु
छानाको भेउ पाउँदिन,
त्यो अकास्सिरहेको हुनुपर्दछ
छायाबाट अनुमान लगाइरहेछु ।

कतै विध्वंशको ताण्डवनाच छ
कतै अशान्तिको क्रूर राज छ
नि:शब्द बाध्यताले हेरिरहेछु ।

द्रवझैँ बगिरहेछ दृष्टि
“व्यापकताको सीमा खै?” सोधिरहेछु ।

कुनै अर्थ छैन भावनाको
भूततत्व किनकि त्यो हैन !
बन्धुत्वको अर्थ एक छेकाइमा मात्र सींमित छ
खै कसोरी भनूँ सूर्य देख्न सक्छु !

वाद र गुटका लहरीहरू
सूर्यप्रार्थनालाई जातीयतामा रोक्न खोज्छन्
खै कसोरी भनूँ सूर्य देख्न सक्छौँ !

साँप डसेर झन् विषालु बनेकाहरू
कपाल समाएर पछार्न खोज्छन्
खै कसोरी भनूँ सूर्य देख्न सक्छु !

अकर्मण्यता बाँचिरहेकाहरू
युगपरिवर्तनको धाक लगाइरहेछन्
विनाशोन्मुख दुष्प्रवृत्तिहरू विकाशको नाम कौलासिहरेछन्
खै कसोरी भनूँ सूर्य देख्न सक्छौँ !

झोल र चोक्टाका लागि लुछाचुँडी भइरहेछ
प्रकृति आफ्नै गतिमा छे
यति भन्न सक्छु ऊ नवसत्ताको रचनामा छे
मात्र नेत्रविष्फारणले के उपलब्धि मिल्ला र !

अस्तित्व प्रश्नित छ
खै कसोरी भनूँ सूर्य देख्न सक्छौँ !

सूर्य देखिँदैन यहाँबाट
आकाश उघ्रिएकै हुनुपर्दछ
बथान बनाएर उडिरहेका होलान् परेवाहरू
हावामा निर्विघ्न पल्टन मार्दै होलान् चीलहरू
म मात्र सम्भावना बोलिरहेछु !

ज्ञान छ, व्यामोहमै अल्झिरहेछ
शब्द छ, नि:शब्दतामै अड्किरहेछ
बुद्धि छ, विवेकसँगको विच्छित्तिपनि छ
खै कसोरी भनूँ सूर्य देख्न सक्छु !

चहाना छ, बाधाहरूपनि छन्
नेत्र छन् , विदीर्ण दृष्टिपनि छ
हामी छौँ, हामीबीच को द्वन्द्वपनि छ
खै कसोरी भनूँ सूर्य देख्न सक्छौँ !

सूर्य देखिँदैन यहाँबाट
आकाश उघ्रिएकै हुनुपर्दछ
बथान बनाएर उडिरहेका होलान् परेवाहरू
हावामा निर्विघ्न पल्टन मार्दै होलान् चीलहरू
म मात्र सम्भावना बोलिरहेछु !

Explorer 98

(यो कविता सन् १९९७ मा  NIST भएको कविता प्रतियोगिताका लागि लेखिएको हो ।  म पढेको सो विद्यालयको म्यागजिन् Explorer 98 मा छापिएको पनि थियो । मलाई अझै NIST (शान्ति विद्यागृह ) परिसर , लैनचौरमा यो कविता वाचन गरेको याद छ ।  हेमांगराज अधिकारी, दैवज्ञराज न्यौपाने र मोहनहिमांशु थापा निर्णायक रहनुभएकाले अलि अकमकिएको थिएँ क्यार !   त्यो जमानामा भिडियो खासै खिचिँदैनथ्यो ।  कसैले खिचेको भए र अहिले हेर्नपाए  गजब रमाइलो हुन्थ्यो होला !  तर प्रथम हुँदाको रमाइलो नै अर्को ! अझै त्यतिबेला शरीर तरंगित भएको सम्झना आउँछ । )

Waning moon

An owl flew from a mango tree to perch on a  telephone pole
It then jumped down and picked up a house gecko
With prey in its clutch as it flew away and disappeared in brushwood,
other critters creaked and raced down the porch wall–
terrified by the shadow of death looming over them a while ago.

From the garden where I was, I saw a detached tail on the dry floor–
wriggling as if it was a living being,
In the night cursed with routine power cut
But splashed with the faint light of waning moon.

Bearing the annoying buzz of mosquitoes and painful bite,
From behind the very tree, I was savouring the glimpse of gibbous giant–
playing hide-and-seek with clouds up in the sky.

While my shaky hands struggled to keep the subject  in focus,
I heard a woman’s scream, reverberating as far as it could,
But superimposed by the music of Simple Simple Kanchhi ko…,
a hit number played at high volume in a bachelor party in the neighbourhood
That night dominated by chirping of Jhyaunkeeris (cicadas)–
the insects many have heard of but never seen,
Along with the howl of cold wind.


It was Bimli, an earthborn moon
Probably being beaten up, as a routine, by her drunkard paramour
Or, maybe writhing and screaming in pain if she was in labour

(yet to be completed….)

Blossoms fruit if they don’t fall

Struggling to find a shade
as I waded the sea of people soon after the parade,
I saw a slender peach tree–
bedecked with tiny, shiny green leaves, buried under blossoms ruby-red
And, standing its ground all alone
Only to astonish me with its beauty immaculate
There, right in the heart of the city
that (you once said) is full of hearts but not all considerate

Soon after the noon as a gentle wind blew
Dust spread and plastic bags hovered in the air
Some children held their mothers’ hands
Some mothers took their children in their arms and covered the face of their beloved with shawl
Some men put their hands above their mouths
But they did not stop, all moved over

Transfixed by the beauty,
I kept on gazing at the peach blossoms
Against the sky blue yonder with patches of white clouds

The tree shook longer in another blow
A flower fell along with some leaves,
Seeing it floating in air, I hopped to catch it
But it went further and got dropped in filth

I stretched my hands and jumped a little bit
To get hold of the lowest branch
And felt the blossoms intact.
As I was checking out anthers to see if pollen had formed
I saw a drop of dew that survived brutal sun and many odds
But shining against the petals with roseate glow

It reminded me of the radiance of your countenance—
crescent lips and plump cheeks crowned by brows half-moon

The previous day, when I was not listening
I know you felt bad but you did not say anything
Maybe you wept and drenched your rosy cheeks
Maybe you regretted knowing me and bit your lips
Maybe you raised your brows and thought of breaking up
Or, maybe you realised what you did (or what you have been doing), and what you did not!

When you weren’t listening to me (for a long),
I was always talking to your photograph
To tell you that no relation is permanent
But we shall maintain the bond strong till we can

If I receive a plum, I must return a peach
You give me a hug, I will give you a kiss
Blossoms fall if they cannot bear the blow of wind
Blossoms fruit if they survive all challenges grim

There are …….. (blanks)….. that we have to fill
If you will, I also will!

__________
Catch up with fellow poets:
Archal : When you weren’t listening
Diti: when you stopped listening

Posted with WordPress for BlackBerry.

Expressing the self

Though you did not hear
I talked to your photograph
And said I love you

Posted with WordPress for BlackBerry.

Dud hallucination

Puff

I took a few puffs
Sky developed more clouds, wow!
Ego was subdued

Clouds loomed over all
Downpour did not happen,  why?
Ego emerged ‘gain

Tobacco and grass
Dud  hallucination, high
I should have known that

Also catch up with:
Archal
Bhoowan
Diti
Yug Zee Tah

Celestial Threesome: Moon, Jupiter and Venus

Appears these heavenly bodies are cupid-struck and affected with the February fever.

Today evening, Moon, Jupiter and Venus were positioned in a triangle, forming a spectacular view and making me believe they are a threesome.
In a couple of weeks, Moon will retreat as the two planets will come closer.
Odd one out, and the Venus-Jupiter couple will spellbound the stargazers.

Posted with WordPress for BlackBerry.

समवेदना, क्रान्तिको भ्रमप्रति

Condolences To My Illusion of Revolution

रक्तक्रान्तिको बिगुल फुकिँदा
सहरको स्कुले केटो मलाई
त्यतिबिघ्न मान्छे मर्छन् भन्ने के थाहा ?
“ओयाङ् हाईको गीत” र “आमा” गम्दै
फ्रान्सेली क्रान्ति र माओका कहानी अरूलाई सुनाउने
अनि
वर्गसंघर्ष र आमूल परिवर्तनको गुड्डी हाँक्ने
जुँगाको रेखी अझै नबसिसकेको मलाई
१४ हजार टाउकाको बलिदान
१४ टाउकेका मुखका लागि सीमित हुन्छ भन्ने के थाहा ?
——————

होक्राङमा गुच्चा हार्दा
मैलो भोटोको बाहुलामा सिँगान पुछ्दै
मसँग झगडा गर्ने बेखामान
पढ्न छोडेर हुल्याहा बन्यो,
कहिले मान्छे लुटेर, कहिले कुटेर पटकपटक थुनियो
क्रान्तिकारीहरू काठमाडौं आएपछि ऊ साथ लागेछ
आज ठूलै क्रान्तिकारी मानिएको छ
भोलि मन्त्रीपनि बन्ला ।

मार्क्स॒वादसँगै मीठा कविता र गीता पढ्ने म
सधैँ विद्यार्थी बनेँ, पढिनैरहेँ –
कहिले क्रान्ति बुझ्न शास्त्रका ठेलीहरू पढेँ
कहिले क्रान्तिकारीका खबर जान्न पत्रिका पढेँ ।
उनीहरू सहर पसेर सत्तामा बसेपछि
१४ हजार टाउकाको थाङ्ग्रोमा भ्रान्तिको फर्सी फलाएको देखेर बिरक्तिएछु
र
आज कवि भएको छु
भोलि “प्रतिगामी” ठहरिउँला !
—————————–

आजभोलि व्यापारी र मन्त्रीहरूसँग उठबस गर्ने बेखामान
कार्यकर्ताको लस्करसँगै रवाफसाथ नयाँ गाडीमा हुइँकिन्छ,
बाटामा मलाई देखेर जब ऊ हर्न् बजाउँछ
मैलो सफाटेम्पोबाट झुन्डिँदै भएपनि म हात हल्लाइदिन्छु ।

——————————-
अस्ति भण्डार सफा गर्दा
सिलोटले थिचेर राखेको थोत्रो ट्याङ्काभित्र
हरियो उगाल निस्केको पित्ले लोटामा
बेखामानसँग जितेका “चिम्पुङ्”, “ढिम्पुङ्” र “अमेरिकान्” गुच्चाहरू भेटेँ
माउले खाएका पुराना किताबका खातमा
गोर्कीको आमा र माओको तस्बिर छापेको रातोकिताबपनि भेटेँ
अनि धूलो टक्टक्याउन सफा पत्रिका उज्याउँदा
लम्बोदर कमरेड र उनको नयाँ दरबारअगाडि उभिएको बेखामानको तस्बिर पनि देखेँ ।

—————
भेट हुँदा बेखामान क्रान्तिको सुगा रट्छ
म ङिच्च हाँसिदिन्छु,
केटौले उन्मादमै भएपनि मैले कल्पेको क्रान्ति
बेखामानले खोजेजस्तो आफूले मात्रै जित्न पाउनुपर्ने होक्राङ् थिएन
त्यो क्रान्तिको उपलब्धि लम्बोदर कमरेडको दरबारजस्तो आलिसान थिएन ।

————
भर्खरै भण्डारबाट ती किताबहरू आफ्नै कोठामा ल्याएको छु
गुच्चाहरू टल्काएर सोकेस॒मा थन्काएको छु
बालसखा बेखामान छिमेकमै छ
सायद
लम्बोदर कमरेडसँग मदिरापान गरेर भर्खर घर फर्किएको छ
क्रान्तिचाहिँ नशामै भएपनि उसको जीब्रोमा झुन्डिएको छ ।

———————–
बेसुरा पारामै सही
मलाई भन्न मनलागेको छ — बेखामान जिन्दावाद !
———————–
बेखामानले कसैलाई मारेको थिएन
न उसले कसैलाई मर्न या मार्न उक्साएको थियो
ऊ  त
आफू जित्न चाहन्थ्यो — झेल्ली गरेरै भएपनि
र
अहिले खालि क्रान्तिको फल खाँदैछ
उता
क्रान्तिनायक लम्बोदर कमरेड
बेखामानले हम्केको चमरमा रम्दैछन् ।

———-
आऊ साथी, हामी फेरि गुच्चा खेलौँ  !
—————
समवेदना,
बेफ्वाँक्मा फालिएका १४ हजार ज्यान र तिनका तुहिएका सपनाहरूप्रति
अनि
मेरो क्रान्तिको मतिभ्रमप्रति पनि !
—-
समवेदना, समवेदना, समवेदना ।

०-०

Read Also:
युग जी ता: Craggy Comfort
दिति:      Hidden  Treasure 
अर्चल१:    छट्पटीको संसार